Zapytaj o wycenę
Zapytaj o wycenę
Ta sama płyta wystarcza we Francji na ścianę stoiska, a w Niemczech nie. Kto przenosi jeden sposób liczenia na trzy kraje, w jednym z nich liczy błędnie.
Klasa reakcji na ogień to wynik badania, a nie właściwość materiału jako takiego. Ten sam wyrób zmienia klasę, jeśli zmieni się jego okładzina albo grubość — dlatego klasyfikacja zawsze odnosi się do konkretnej konfiguracji, a pytanie „czy Państwa płyta jest trudno zapalna?" ma sens tylko wtedy, gdy wiadomo, o której wersji mówimy.
Obowiązująca w Polsce norma PN-EN 13501-1 jest polską wersją europejskiej EN 13501-1. Klasy to A1, A2, B, C, D, E, F, każda z dodatkiem s dla dymu (s1–s3) i d dla płonących kropli (d0–d2). Starsza polska terminologia — niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny — nadal pojawia się w regulaminach, ale dokumenty wyrobów wystawia się dziś w klasach europejskich.
Punkt odniesienia, który warto zapamiętać, bo z niego wynika wszystko inne: nieobrobione wyroby drewnopochodne — drewno, płyta wiórowa, MDF, OSB, sklejka — mieszczą się przeważnie w klasie D-s2, d0. Nie osiągają jej „naturalnie" wyżej: wyższą klasę uzyskuje się przez obróbkę ogniochronną i badanie wyrobu gotowego.
Tu zaczyna się część praktyczna, i dla polskiego wykonawcy jest ona najważniejsza, ponieważ wystawia się w kilku krajach.
| Kraj | System | Czego wymaga się dla ścian stoiska |
|---|---|---|
| Polska | Klasy europejskie, PN-EN 13501-1 | Decyduje regulamin zabudowy obiektu. Starsze dokumenty używają jeszcze pojęcia „trudno zapalny”. |
| Niemcy | DIN 4102-1 oraz EN 13501-1 | Co najmniej B1 albo C-s2, d0. Wymóg surowy. |
| Francja | System M (M0–M4) oraz euroklasy | Dla ścian tylko M3 albo D. Ale M1 albo B dla sufitów i elementów wiszących. |
Proszę spojrzeć na ostatnią kolumnę. Niemieckie targi wymagają dla ściany C-s2, d0; francuskie dla tej samej ściany klasy D — dwa stopnie niżej. A nieobrobiona płyta drewnopochodna znajduje się dokładnie pomiędzy.
Ta sama płyta wystarcza we Francji i nie wystarcza w Niemczech. Widzimy z tego powodu co sezon dwa błędy, i są one lustrzane. Wykonawca przywykły do wymogu niemieckiego zamawia we Francji całe stoisko w wersji trudno zapalnej i przepłaca kilkadziesiąt metrów kwadratowych. Albo odwrotnie: ktoś przenosi kalkulację polską lub francuską do Monachium i dowiaduje się przy odbiorze, że ściany nie spełniają wymogu — wieczorem przed otwarciem, gdy nie da się już nic zmienić.
Pytanie praktyczne nie brzmi, jaką klasę ma płyta, ale czy dokument, który przywieziecie, będzie na tych targach uznany. Dwie rzeczy czynią to prostszym, niż się wydaje.
Klasa europejska jest akceptowana praktycznie wszędzie. Niemieckie Technische Richtlinien wprost wskazują oba systemy jako alternatywę — „co najmniej B1 według DIN 4102 albo co najmniej C-s2, d0 według EN 13501-1". Francuski regulamin pisze „M1 albo B", „M3 albo D". Nie trzeba więc zamawiać badania krajowego: dokument według EN 13501-1 jest wspólnym mianownikiem, i w tym systemie mamy nasze klasyfikacje.
Przeliczania między systemami nie należy robić samodzielnie. DIN 4102 i EN 13501-1 nie są wzajemnie przeliczalne — badają inaczej. A francuska tabela odpowiedników z rozporządzenia z 21 listopada 2002 przypisuje euroklasę B do M1, C do M2, a D do M3 — ale działa tylko w jedną stronę: francuskie badanie „M1” nie jest klasą europejską. Regulamin sam pisze też „M1 albo B", więc klasa B jest tam uznawana wprost. Niech decyduje regulamin, nie tabela.
Na koniec jedna pułapka, wspólna dla wszystkich krajów: dokument dotyczy zbadanej konstrukcji. Jeśli połączycie wyrób klasyfikowany z elementem nieklasyfikowanym — wstawioną szybą z tworzywa, naklejoną folią, powłoką nałożoną później — klasyfikacja przestaje obowiązywać dla tego połączenia.
Płyta standardowa PSL to wyrób drewnopochodny: rama z drewna klejonego, rdzeń komórkowy, okładziny drewnopochodne. Właściwa wszędzie tam, gdzie nie ma podwyższonego wymogu — a we Francji także dla samej ściany stoiska.
Płyta trudno zapalna to ta sama płyta z okładzinami z MDF trudno zapalnego. To wersja na targi niemieckie, na sufity i elementy wiszące wszędzie, oraz na każdy obiekt, którego regulamin podnosi poziom. Dokumentacja reakcji na ogień dostarczonego materiału jedzie razem z zamówieniem bez dopłaty, żeby leżała na stoisku, a nie w skrzynce pocztowej.
Wersja trudno zapalna istnieje także dla drzwi do stoiska, podestów i płyt lakierowanych RAL — przydatne, gdy tylko jedna pozycja stoiska musi wejść wyżej, a reszta może zostać standardowa.
Czego nie robimy, i wolimy to powiedzieć wyraźnie: nie wystawiamy sami klasyfikacji ogniowej. Dostarczamy dokumentację reakcji na ogień materiału, który od nas otrzymujecie. Jeśli Państwa targi wymagają określonej klasy w określonym sformułowaniu, proszę napisać to w zapytaniu: tego samego dnia powiemy, która wersja to pokrywa i jaki dokument jedzie z dostawą — albo, jeśli nie możemy spełnić wymogu, także to. Sześć tygodni przed montażem to informacja; wieczorem przed otwarciem to problem.
Decyduje regulamin zabudowy danego obiektu, w ramach klasyfikacji PN-EN 13501-1. Nie ma jednego wymogu identycznego dla wszystkich hal, więc dokumentem, który się liczy, jest regulamin zabudowy Państwa targów. Wymaganą klasę warto porównać z D-s2, d0, bo tam mieści się nieobrobiona płyta drewnopochodna.
Nie. Drewno, płyta wiórowa, MDF, OSB i sklejka mieszczą się według PN-EN 13501-1 przeważnie w klasie D-s2, d0, w systemie niemieckim B2. To wystarcza tam, gdzie wymagana jest klasa D — na przykład dla francuskich ścian stoiska — ale nie tam, gdzie wymaga się C-s2, d0 albo B1, jak na targach niemieckich.
Ponieważ to dwa niezależne systemy z własnymi rozstrzygnięciami. Niemieckie Technische Richtlinien wymagają dla materiałów zabudowy i dekoracji co najmniej B1 albo C-s2, d0; francuski regulamin bezpieczeństwa wymaga dla ścian stoiska tylko M3 albo D, a M1 albo B zostawia dla sufitów i elementów wiszących.
Tak. Francuska tabela odpowiedników z rozporządzenia z 21 listopada 2002 przypisuje euroklasę B (s1–s3, d0 lub d1) do M1, C do M2, a D do M3. Francuski regulamin targowy sam pisze też „M1 albo B”. Uwaga: tabela działa tylko w jedną stronę — francuskie badanie M1 nie jest klasą europejską.
To zależy od kraju, i właśnie to wyjaśnia ta strona. W Niemczech z reguły tak, także ściany. We Francji przeciwnie: tam ściany pozostają na M3, a wyżej wchodzi tylko sufit i elementy wiszące. W Polsce decyduje regulamin obiektu. Prosimy przesłać regulamin zabudowy i rysunek stoiska — rozgraniczymy to pozycja po pozycji.
Nie. Dokumentacja reakcji na ogień dostarczonego materiału jedzie z dostawą bez dopłaty — przy płytach, jak i przy drzwiach do stoiska, podestach i płytach lakierowanych RAL.
Prześlijcie regulamin zabudowy i rysunek stoiska: powiemy pozycja po pozycji, która wersja pokrywa wymóg i jaki dokument jedzie z dostawą. Odpowiedź zwykle w ciągu 24 godzin roboczych.